خدا به خاطر چشمت شبی غزلخوان شد             

                   برای چشـم تو شایـد همیشه گـریان شد

                   تو را که دیـد خودش را به بی خیــالی زد

                   و پشت چهره ی مظلوم خویش پنهان شد

                   خـدا حکـومت خود را به دست آدم داد

                   به جستجـوی تو آمـد شبیه انسان شد

                   از این که بنده ای و او خدا و خالق توست ...

                   از این که پاک و رحیم است ... این که رحمان شد

                   از این که عمر خودش را به پای بنده نهاد ...

                   از این که مثل من و تو دچار عصیان شد ...

                   از این که آدم و حوا ... از این که چشمانت ...

                   از این که ... این که ـ خدا ـ بود هم پشیمان شد

                   و در شبی که جهان می گریست با دل درد

                   خـدا به پای تــو افتــاد و التماست کــرد